Over Opium voor het Volk

Opium voor het Volk maakt toegankelijk en intelligent toneel op basis van de stukken van Willem de Vlam. De voorstellingen vormen een humoristische kroniek van deze tijd, bezien door de ogen van dertigers en veertigers. Opium voor het Volk benoemt op theatrale wijze de verborgen kwalen van onze generatie. De voorstellingen staan nadrukkelijk in een theatrale traditie; ze worden gespeeld door uitstekende acteurs en interessante regisseurs. De kern van het gezelschap bestaat uit Tom Helmer en Willem de Vlam. Samen ontwikkelen zij de concepten voor de stukken, de personages en het verloop van het verhaal. Willem schrijft vervolgens de tekst en Tom voert de zakelijke leiding.

werkwijze

Bij ons ligt veel nadruk op de research, het concept en de speeltekst. We streven ernaar een doordacht voorstellingsconcept te ontwikkelen, dat in het repetitielokaal een rijke inspiratiebron wordt voor de getalenteerde podiumkunstenaars met wie we samenwerken.

Het feit dat de artistieke leiding van Opium voor het Volk zijn werk grotendeels buiten het repetitielokaal doet - en zelf niet speelt of regisseert, maar schrijft - maakt de groep uniek in het Nederlandse theaterlandschap. We geloven vast in deze scheiding der artistieke machten en in de samenwerking, wederzijds vertrouwen en inspiratie die er het noodzakelijk gevolg van is. Het resultaat is niet alleen een plezierig en prikkelend maakproces, maar ook en vooral: goede producties die expliciet de eigen dagelijkse werkelijkheid tot onderwerp hebben.

verleden

In informele zin bestaat Opium voor het Volk sinds voorjaar 2001, toen het plan ontstond om, in samenwerking met de faculteit Theaterwetenschap Amsterdam, een voorstelling te maken op basis van een kort verhaal van Tsjechov. De Kwebbelaar ging, als opening van het academisch jaar, op 11 september 2001 in première. Dat voorjaar zijn wij begonnen aan een gesprek over theater, dat nog steeds voortduurt.

In september 2005 maakte Opium voor het Volk zijn debuut als professioneel theatergezelschap. 3 werd met steun van het NFPK en het VSBfonds opgevoerd op locatie in Amsterdam. De voorstelling ging over de onmogelijkheid van de opdracht die onze generatie had gekregen om een uniek individu te worden. Een greep uit de voorstellingen die we later maakten: Blind (2006) ging over een latente heimwee naar de jaren negentig, Overwinteren (2007) over de culturele stilstand van die periode, Bovenmens (2009) over de hunkering naar zelfverbetering, en Hond (2009) over de moeilijke opgave om, met onze welvaart, houvast te vinden voor een zinvol bestaan.